Wat verwacht je nou?
Over positionering en onderlinge verwachtingen bij een academie in de zorg.
Hoe de academie van een grote zorgorganisatie weer grip kreeg op haar eigen plek.
Iedereen werkte hard. De adviseurs leren en ontwikkelen, de praktijkbegeleiders en de studentbegeleiders van de academie waren elke dag druk. Toch bleef er iets schuren. Vanuit de hele organisatie kwamen verzoeken, wensen en verwachtingen binnen. Het ene team zag de academie als opleidingsloket, het andere als meedenker, een derde als vangnet voor alles wat met leren te maken had. En binnen de academie? Daar vulde ieder de eigen taak op zijn eigen manier in. Niet uit onwil, maar omdat niemand precies wist wat er van hem verwacht werd. Het gevolg: dubbel werk, gaten die niemand oppakte, en het gevoel dat je het nooit helemaal goed deed.
Verwachtingen die niemand uitspreekt
Wat hier speelde, zien we vaak. Een team krijgt een opdracht, en na een tijdje heeft iedereen er een eigen beeld bij. De organisatie verwacht iets, het team denkt iets anders te leveren, en binnen het team heeft ieder zijn eigen versie. Niemand zegt het hardop. Dus merk je het pas als het botst.
Dat is geen kwestie van harder werken of beter plannen. Het gaat over positionering: waarvoor ben je er als team, voor wie, en wat hoort er níet bij? Zolang dat impliciet blijft, blijft iedereen invullen. En wie invult, zit er vaak naast.
Van impliciet naar expliciet
Wat bij de academie het verschil maakte, klinkt eenvoudig: de verwachtingen over en weer hardop maken. Eenvoudig is het niet, want het vraagt dat je uitspreekt wat je al die tijd vanzelfsprekend vond. We deden dat op twee niveaus.
Tussen de academie en de organisatie. Wat verwacht de organisatie eigenlijk van de academie? En wat heeft de academie nodig om dat waar te maken? Door dat naast elkaar te leggen, werd zichtbaar waar de beelden uit elkaar liepen, en waar de academie ook "nee" mocht zeggen.
Binnen de subteams. Daarna keken de adviseurs, de praktijkbegeleiders en de studentbegeleiders naar elkaar. Hoe vul jij je taak in, en waarom zo? Wat verwacht je van je collega's, en wat verwachten zij van jou? Zo kwamen ook de ongeschreven regels op tafel: de dingen die "gewoon zo gaan" maar die niemand ooit had afgesproken.
Het mooie is dat die twee niveaus elkaar versterken. Wie helder heeft wat de organisatie vraagt, kan binnen het team scherper afspreken wie wat doet. En andersom.
Herken je dit?
Stel jezelf en je team deze drie vragen:
Als ik vijf mensen in de organisatie vraag wat ons team doet, krijg ik dan vijf keer hetzelfde antwoord?
Weten we van elkaar hoe ieder zijn taak invult, en waarom?
Is er iets waar we eigenlijk "nee" op zouden moeten zeggen, maar wat we toch blijven doen?
Twijfel je bij een of meer vragen? Dan is het tijd om de verwachtingen boven tafel te halen.
Met onze positioneringsaanpak doen we dat in vijf stappen, van missie naar gedrag.
Benieuwd welke stappen jullie nodig hebben? Plan een kennismaking.